this is a test

Τι λέτε πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι?? Τώρα με το Google moon πάμε άνετα έτσι για να δούμε που πάτησαν οι άνθρωποι για πρώτη φορά. Το Google Maps πάει στο φεγγάρι! Σε συνεργασία με το NASA Ames Research Center που προσφέρει το φωτογραφικό υλικό, η Google δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να πλοηγηθούν στη Σελήνη, να περάσουν από όλα τα σημεία ενδιαφέροντος του χάρτη και να δουν φωτογραφίες. Το Google Moon είναι ένας συναρπαστικός τρόπος να εξερευνήσετε το νέο κόσμο του διαστήματος, ξεκινώντας από τον δορυφόρο της γης.

http://www.google.com/moon 

«Μη γενικεύεις ποτέ. Να είσαι περίπου ακριβής. Οι συγκρίσεις είναι τόσο κακές όσο και τα κλισέ σε μια έκθεση. Η υπερβολή είναι ένα εκατομμύριο φορές χειρότερη από κάθε άλλο νοηματικό λάθος. Η παθητική φωνή πρέπει να αποφεύγεται. Ποτέ μην ξεκινάς μια πρόταση με ένα σύνδεσμο…». Τα σημεία που θα πρέπει να προσέξει κανείς γράφοντας μια έκθεση αθροίζονται σε 14. Αλλά θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα, λιγότερα, διαφορετικά ή κανένα. Και, ήδη, έχουμε παραβεί μία από τις βασικές αρχές. Ξεκινήσαμε μια φράση με σύνδεσμο και εάν συμμετείχαμε στις Πανελλαδικές θα κινδυνεύαμε να βρεθούμε… εκτός συναγωνισμού.

Από το «μην αγχώνεσαι, ρε, για την Εκθεση» έως το «άπονη ζωή, μας πέταξες στου δρόμου την άκρη» (κρίσεις υποψηφίων λίγο πριν, λίγο μετά), η απόσταση είναι αμελητέα.

Δύο μονάδες (που αφαιρούνται από το κείμενο της Εκθεσης για να αποδοθούν στις ασκήσεις) είναι η (νέα) αφορμή για να επανενεργοποιηθεί το χάσμα ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα και το υπουργείο Παιδείας, ανάμεσα στους καθηγητές, ανάμεσα στους καθηγητές και τους μαθητές κ. ο. κ. Ολα τα δυνατά ζεύγη, σε μια παρτίδα που διαρκεί χρόνια, βρέθηκαν (και πάλι) αντιμέτωπα. «Σιγά και τι έγινε… Ισως να ?ναι και καλύτερα. Σε ένα μάθημα που ούτε αξιοκρατικά ούτε αντικειμενικά βαθμολογείται αφαιρούνται δύο μονάδες για να προστεθούν στις γλωσσολογικές ασκήσεις που έχουν δεδομένες λύσεις». Η νεαρή φοιτήτρια (πλέον) κοιτάζει τις εισαγωγικές με απόσταση και γνώση. «Δώστε βάση σε αυτό το ?σιγά και τι έγινε…?. Είναι η ουσία όλου του κειμένου σας», σχολιάζει χαρισματικός φιλόλογος, με πολύχρονη εμπειρία στη διδασκαλία της Εκθεσης σε κεντρικά φροντιστήρια. «Αλλού είναι το θέμα: ο φόβος. Τα παιδιά δεν μπορούν να γράψουν τις απόψεις τους επειδή φοβούνται τον διορθωτή. Ετσι καταφεύγουν στις ?κονσέρβες?, στην κατεστημένη άποψη, σε αυτό που περιμένω εγώ κι εσείς. Σφίγγονται και αντί να μιλήσουν απλά, περιπλέκουν και περιπλέκονται. Μιλούν με σαφήνεια και γράφουν με ασάφεια».

Καθημερινή

Απομόνωση, αποξένωση και στη συνέχεια κατάθλιψη. Είναι η διαδρομή που ακολουθούν οι νέοι άνθρωποι που παρακολουθούν πολλή τηλεόραση ή ασχολούνται πολλές ώρες με τα sites κοινωνικής δικτύωσης, τύπου Facebook, σύμφωνα με νέες έρευνες από Βρετανία και ΗΠΑ.

Δεδομένου ότι μέρος της καθημερινής επικοινωνίας περνά πλέον μέσα από τα κανάλια του Διαδικτύου, η αληθινή, ανθρώπινη, διαπροσωπική επαφή μειώνεται, με σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία, όπως σημειώνει ο ψυχολόγος δρ Αρικ Σίγκμαν. Την ίδια στιγμή, έρευνα του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όσο περισσότερη τηλεόραση παρακολουθούν οι νέοι τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουν να εμφανίσουν κατάθλιψη ως ενήλικες.

Οι ερευνητές μελέτησαν 4.142 άτομα στην εφηβική τους ζωή και τα επαναξιολόγησαν όταν έγιναν είκοσι ετών. Διαπίστωσαν ότι εκείνα που τελικά εμφάνισαν κατάθλιψη παρακολουθούσαν στην εφηβεία τους 22 λεπτά περισσότερη τηλεόραση από εκείνα που προτιμούσαν να κάνουν άλλα πράγματα από το να καθηλώνονται μπροστά από τη μικρή οθόνη. «Η κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί σε ανθρώπους που παρακολουθούν πολλές ώρες, γιατί τους αφήνει ελάχιστο χρόνο διαθέσιμο για αθλητικές ή κοινωνικές δραστηριότητες», τονίζουν οι ερευνητές. «Μπορεί η τηλεόραση να είναι παράθυρο για τον κόσμο, αλλά παράλληλα μας απομονώνει», τονίζει η συμβουλευτική ψυχολόγος κυρία Χριστίνα Σαμαράκη. Σύμφωνα με τον Αρικ Σίγκμαν, η απουσία τής πρόσωπο με πρόσωπο επαφής μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα γονίδια, να προκαλέσει διαταραχές στο ανοσοποιητικό σύστημα, στη λειτουργία των αρτηριών, στις επιδόσεις στην εργασία. Επίσης επηρεάζει τις κοινωνικές μας δεξιότητες, καθώς όσο μειώνεται η διαπροσωπική επαφή, μειώνεται και η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται και να ερμηνεύει τη γλώσσα του σώματος. «Το πόσο και το πώς χρησιμοποιεί κανείς αυτά τα μέσα έχει μεγάλη σημασία», σημειώνει η κυρία Σαμαράκη και συμπληρώνει: «Η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, που ικανοποιεί όλες τις αισθήσεις, την όραση, την ακοή, την όσφρηση αλλά κυρίως την αφή, το άγγιγμα, είναι απαραίτητη για την υγιή μας ανάπτυξη, σωματική, ψυχολογική και νοητική. Ο κίνδυνος με αυτά τα sites είναι ότι συχνά μάς δημιουργούν την ψευδαίσθηση της κοινωνικότητας και της κοινωνικής επαφής, με αποτέλεσμα να μειώνεται το κίνητρο των ανθρώπων να βγουν έξω και να γνωρίσουν ανθρώπους».

Ελεύθερος Τύπος

Πρόσφατα δημοσιεύματα και ρεπορτάζ εντόπισαν την ύπαρξη εταιρειών που επαγγέλλονται την «υποστήριξη σε προπτυχιακές, μεταπτυχιακές εργασίες & διδακτορικές διατριβές», την «ανάληψη συγγραφής ακαδημαϊκών άρθρων για υποψήφιους διδάκτορες-πανεπιστημιακούς» κ.τ.λ.

Αν και το τοπίο σχετικά με τη νομιμότητα των εταιρειών παραμένει θολό καθώς είναι δύσκολο να αποδειχθεί ότι μια εργασία έχει αγοραστεί έτοιμη και έχει παραδοθεί, υπάρχουν τομείς όπου επιδέχονται έλεγχο. Όπως αναφέρει στο kathimerini.gr o δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος χρειάζεται κανείς να ενσκήψει σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας ή και φορολογικής νομιμότητας -εάν δηλαδή παρέχουν αποδείξεις-.

«Αυτό που ενδεχομένως συμβαίνει μ’ αυτές τις εταιρείες αφορά στην παραβίαση της πνευματικής ιδιοκτησίας και συγκεκριμένα του ηθικού δικαιώματος, σύμφωνα με το οποίο, υποχρεωτικά στη συγγραφή μιας εργασίας πρέπει να αναγράφεται η πατρότητα του κειμένου. Και οι δύο πλευρές, τόσο οι εταιρείες όσο και ο φοιτητής είναι συνένοχοι σε μια τέτοια ανταλλαγή», εξηγεί ο κ. Σωτηρόπουλος.

Δεν έχει σημασία αν ο υπάλληλος της εταιρείας -είτε είναι ερευνητής είτε καθηγητής πανεπιστημιακού επιπέδου- δεν έχει πρόβλημα με το να μην αναφερθεί το όνομά του στη συμβολή ή συγγραφή μιας έρευνας – ενός πονήματος. Ο νόμος λειτουργεί αυτεπάγγελτα, συμπληρώνει.

Ο εντοπισμός, ωστόσο, τέτοιων παρατυπιών και κυρίως η αλλαγή νοοτροπίας εκείνων των φοιτητών που αγοράζουν έναντι αδρού, αρκετές φορές, ανταλλάγματος έρευνα, συγγραφή και συμβουλές αφορά κατά κύριο λόγο την επίβλεψη από την πλευρά των διδασκόντων.

«Ο καθηγητής θα πρέπει να παρακολουθεί από κοντά πως αναπτύσσεται η εργασία του φοιτητή καθώς κάτι τέτοιο μειώνει δραματικά το ενδεχόμενο λογοκλοπής. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή χρειάζεται αρκετό χρόνο κάτι που, δυστυχώς, οι περισσότεροι συνάδελφοι καθηγητές δεν έχουν», σχολιάζει ο κ. Βασίλης Παπάζογλου, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Η επιτήρηση της φοιτητικής εργασίας είναι «ζήτημα πρωτίστως του καθηγητή», τονίζει ο κ. Παπάζογλου υπογραμμίζοντας τη συνεργασία που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στον καθηγητή και το φοιτητή.

Καθημερινή

Η Ελισάβετ Κοτζιά από τη στήλη της στην Καθημερινή τοποθετείται για το θέμα της έκθεσης:
“Το μέτρο είναι αποτυχημένο κατ? αρχάς επειδή δεν εντάσσεται σε καμιά στρατηγική αντίληψη για το μέλλον της παιδείας. Κι ακόμα επειδή δείχνει να μην υποψιάζεται τη βαρύτατη ιδεολογική φόρτιση της έκθεσης στις συγκρούσεις μέσα στους κόλπους κάθε σύγχρονης κοινωνίας ανάμεσα στο εφηρμοσμένο και το θεωρητικό, το παραδοσιακό και το σύγχρονο, το ανθρωπιστικό και το τεχνοκρατικό. Αποκαλύπτει επίσης ότι τα περί διαλόγου δεν τα παίρνουν στα σοβαρά ούτε όσοι τα εξήγγειλαν. Ή, διαφορετικά, πως δεν καταλαβαίνουν στοιχειωδώς το πώς οργανώνεται μια συζήτηση, μέσα στο κλίμα μάλιστα της σημερινής διάχυτης καχυποψίας και βίας. Επομένως, προτού καν αρχίσει, ο διάλογος έχει υπονομευτεί. Η κυβερνητική παραδοχή, τέλος, ότι το μέτρο «ικανοποιεί ένα διαχρονικό αίτημα των μαθητών» μαρτυρά τους στενότατα χρησιμοθηρικούς της σκοπούς. Μέσα σε αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της γενικευμένης σύγχυσης είναι δύσκολο να ασχοληθεί κανείς με τα πραγματικά ζητούμενα, με τον τρόπο διδασκαλίας της γλώσσας και με την εξεύρεση ενός ικανοποιητικού συστήματος βαθμολόγησης. Οταν μάλιστα οργιάζουν οι φήμες πως η καινούργια επιτροπή εξετάζει την υιοθέτηση ενός συστήματος που θα καταργήσει το προβληματικό ίσως, αλλά σταθερά ακέραιο και αξιόπιστο σημερινό σύστημα εισαγωγικών με ένα άλλο, που θα μεταθέτει τις εξετάσεις στο πρώτο πανεπιστημιακό έτος – μήπως επειδή αποτελεί «διαχρονικό αίτημα» κάθε ελληνικής οικογένειας να δει το παιδί της φοιτητή; Γίνεται φανερό ότι αντί για επιδόματα και αυξήσεις, για τα οποία τα χρήματα τελείωσαν, προσφέρονται άλλου είδους προεκλογικά υποκατάστατα. Αν όμως τα χρήματα μπορεί κάποτε να ξαναβρεθούν, η εύκολη υποχώρηση σε πονηρούς τακτικισμούς διευρύνει διαρκώς το τέλμα μέσα στο οποίο βυθιζόμαστε.”

Διαβάζουμε στον Ελεύθερο Τύπο ότι “το e-book, πάντως, που προτιμά το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, φιλοδωρώντας το με τα περισσότερα downloads είναι ο «Ερωτόκριτος». Αυτό υποστηρίζει στον ΕΤ η κυρία Λουκία Ταλιαδόρου, υπεύθυνη του project e-books της Digital Content, η οποία διαθέτει δωρεάν ελληνικά e-books (www.e-bookshop.gr). «Η ανάγνωσή τους από τους Ελληνες βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο και οι εκδότες τώρα αρχίζουν να πειραματίζονται», λέει η κυρία Ταλιαδόρου, όμως «έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Είναι θέμα χρόνου να κατακτήσει και το ελληνικό κοινό. Μάλιστα, πιστεύω ότι εάν δεν υπήρχε η οικονομική κρίση, το 2009 θα ήταν μια σημαντική χρονιά για τα e-books. Εμείς, πάντως, έχουμε ήδη κάνει την κίνηση και δεν το έχουμε μετανιώσει»

 Η Τζέσικα Πρέσμαν επισημαίνει πως έχει αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο κινείται η γνώση σήμερα.

«Αυτό που βλέπω στους φοιτητές μου είναι ότι άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο κάνουν έρευνα. Σκέφτονται την κατάλληλη λέξη για τη μηχανή αναζήτησης στο Ιντερνετ, π.χ. το Google, και ψάχνουν. Δεν σκέφτονται τον συγγραφέα και τον τίτλο, δεν απομνημονεύουν πια τέτοια πράγματα. Δεν θυμούνται ημερομηνίες έκδοσης και εκδοτικούς οίκους. Είναι μια τεράστια πρόκληση αυτές οι αλλαγές για τους κοινωνιολόγους και τους ανθρωπολόγους».

Είναι οι φοιτητές σας τόσο διαφορετικοί από τη δική σας γενιά, η οποία δεν απέχει και πολύ ηλικιακά;

«Ναι. Οταν σπούδαζα το 1993, εφαρμόστηκε το Διαδίκτυο. Δεν είχαμε e-mails και χρησιμοποιούσαμε βιβλία για να κάνουμε τις εργασίες και τις έρευνές μας. Κάθε ένας από τους φοιτητές μου σήμερα είναι στο Facebook, κάνουν όλη την έρευνά τους on line αλλά και όλες τις επικοινωνίες τους, π.χ. με τους φίλους τους. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου κριτικοί απέναντι στη χρήση της τεχνολογίας. Οταν τους ρωτάω αν έχουν σκεφθεί πως το Facebook συγκροτεί την ταυτότητά τους προς τα έξω, με κοιτούν αμήχανα. Δεν έχουν αναρωτηθεί αν οι αγαπημένες τους ταινίες, τα βιβλία ή τα τσιτάτα που γράφουν στο Facebook προσδιορίζουν αληθινά ποιοι είναι ως οντότητες. Είναι, επομένως, περισσότερο σημαντικό από ποτέ να διδάξουμε σ’ αυτά τα παιδιά την κριτική σκέψη και τη δημιουργική γραφή».

Η Τζέσικα Πρέσμαν, επίκουρη καθηγήτρια Αγγλικών στο πανεπιστήμιο Γέιλ, δεν πιστεύει ότι το βιβλίο θα εξαφανιστεί. Κι ας ερευνά η ίδια το αναδυόμενο σήμερα πεδίο της ψηφιακής λογοτεχνίας. Γι’ αυτό άλλωστε την προσέλαβε το «παραδοσιακό» Γέιλ. Καλεσμένη του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης παρουσίασε χθες στο κοινό το «ρεύμα» της ψηφιακής λογοτεχνίας, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το «πρωτοποριακό» έργο των Young-hae Chang Heavy Industries, που υπό τον τίτλο «Close your eyes» εκτίθεται έως την 1η Μαρτίου στο Ωδείο Αθηνών (Βασ. Γεωργίου Β 17-19 & Ρηγίλλης).- Τι θεωρείται ψηφιακή λογοτεχνία;

«Αυτή που δημιουργείται και γράφεται στο κομπιούτερ. Που γεννιέται ψηφιακή. Δεν προορίζεται να τυπωθεί, ούτε βεβαίως έχει καμία σχέση με το e-book. Κάποια απ’αυτά τα κείμενα έχουν ήχο, κίνηση και γραφικά. Η κατασκευή τους δεν αποτελείται μόνο από κείμενα. Υπάρχουν πολλά, διαφορετικά είδη που μπορούν να συμπεριληφθούν στον όρο».

- Είναι όμως τέχνη;

«Η δουλειά των Young-hae Chang Heavy Industries είναι εικαστική τέχνη, είναι φιλμ και διαβάζεται ως λογοτεχνία, κυρίως γιατί έχει πολλές κοινές αποχρώσεις με τους μοντερνιστές. Και είναι και περφόρμανς. Προκαλεί επομένως τους παραδοσιακούς ορισμούς της λογοτεχνίας κι αυτό είναι συναρπαστικό».

- Υπήρχει ρεύμα; Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δημιουργείται μια εντελώς νέα γενιά συγγραφέων;

«Οπωσδήποτε. Σήμερα έχουμε ήδη τη δεύτερη γενιά δημιουργών. Ολα ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 με το hypertext, πολύ πριν την έλευση του Διαδικτύου. Η δεύτερη γενιά, όπως οι Young-hae Chang Heavy Industries, που δημιουργούν εδώ και μία δεκαετία, αναδύθηκε με το flash και την κινούμενη εικόνα. Πρόσφατα προέκυψε μια άλλη γενιά που χρησιμοποιεί την τεχνολογία του GPS για να δημιουργήσει της αφηγήσεις της. Οπότε ναι, η φόρμα της ψηφιακής λογοτεχνίας είναι υπαρκτή εδώ και καιρό, είναι διεθνής και συνεχώς μεγαλώνει. Ηδη γίνεται δεκτή από μεγάλα ινστιτούτα, όπως μουσεία και πανεπιστήμια. Προέρχομαι από ένα πολύ παραδοσιακό πανεπιστήμιο, το Γέιλ. Κι όμως με προσέλαβε για να ακολουθήσει το ρεύμα».

- Τι νέο τελικά φέρνει η ψηφιακή λογοτεχνία; Αλλάζει τις αναγνωστικές μας συνήθειες;

«Οι Young-hae Chang Heavy Industries μάς δείχνουν ότι η λογοτεχνία μπορεί να είναι περφόρμανς, με κείμενα, ήχο, εικόνα και ταχύτητα. Εδώ ο καλλιτέχνης ελέγχει το χρόνο της ανάγνωσης και όχι ο αναγνώστης. Αυτό είναι κάτι τελείως νέο. Πρέπει να παρακολουθείς εντατικά την οθόνη, διαφορετικά χάνεις ένα κομμάτι της αφήγησης. Γενικότερα τα ερωτήματα που τίθενται είναι “πώς διαβάζουμε” και “πώς ορίζουμε τελικά την κουλτούρα μας”»

- Και το αισθητικό τους περιεχόμενο ποιο είναι; Εχει κοινά χαρακτηριστικά;

«Αυτό ακριβώς είναι το θέμα της έρευνάς μου. Γράφω ένα βιβλίο με τίτλο “Digital Modernism”. Υπάρχει η λεγόμενη mainstream ψηφιακή λογοτεχνία και η αβάν γκαρντ. Οι Young-hae Chang Heavy Industries είναι αβάν-γκαρντ. Είναι ίσως οι σοβαρότεροι εκπρόσωποί της γιατί αντικρούουν και ταυτόχρονα προκαλούν την έντυπη λογοτεχνία, αλλά και τις αντιλήψεις μας για το τι σημαίνει “διαβάζω on line”. Η δουλειά τους δεν έχει εικόνες, δεν επιτρέπει την αμφίδρομη επικοινωνία. Είναι ακριβώς το αντίθετο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και της ηλεκτρονικής επικοινωνίας ή εμπειρίας μας. Αυτή είναι η αισθητική τους πρόκληση».

- Και η επιλογή τους να κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα και να μην εμφανίζονται ποτέ, είναι μέρος της αισθητικής τους πρόκλησης;

«Ναι. Προκαλούν τις προσδοκίες μας. Εχουμε συνηθίσει το Ιντερνετ ως ένα χώρο άκρατης δημοσιότητας. Οι περισσότεροι ψηφιακοί καλλιτέχνες θέλουν να φαίνονται. Και κάνουν ό,τι μπορούν να το πετύχουν. Οι Young-hae Chang Heavy Industries χρησιμοποιούν το “μέσο” ακριβώς για το αντίθετο, προκαλώντας ακόμη και την αντίληψή μας για τον ίδιο το ρόλο του καλλιτέχνη σήμερα».

- Η επίσημη κριτική έχει μείνει πίσω;

«Μερικοί ναι. Ακόμη και στο δικό μου τμήμα (σ.σ.: English studies) υπάρχουν κριτικοί που νιώθουν ότι απειλούνται από τη νέα γενιά αναγνωστών. Αλλοι αναγνωρίζουν την αξία των νέων μέσων και θεωρούν ότι χρησιμοποιώντας την τεχνολογία μπορούν να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον για την ανάγνωση, απαντώντας στα ερωτήματα: Τι είναι συγγραφέας; Τι είναι γραφή και τι ανάγνωση; Ορισμένοι κριτικοί θέλουν να ξεχνούν τις επιρροές της τεχνολογίας (ραδιόφωνο, κινηματογράφος, τηλέγραφος) στο κίνημα του μοντερνισμού των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα».

- Θα υπάρξει τελικά μια μέρα που η λογοτεχνία θα είναι μόνο ψηφιακή;

«Το βιβλίο είναι τέλεια εφαρμογή της τεχνολογίας. Εχει μια ιστορία 500 ετών, δεν νομίζω ότι θα εξαφανιστεί. Ομως ολοένα και περισσότερο γράφουμε και διαβάζουμε μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας, είτε είναι η οθόνη του κομπιούτερ είτε το κινητό μας τηλέφωνο. Το ερώτημα επομένως, που τίθεται είναι ποιο περιεχόμενο θα διαβάζουμε ηλεκτρονικά και ποιο στα βιβλία. Γιατί ό,τι διαβάζουμε ηλεκτρονικά δεν είναι λογοτεχνία. Η λογοτεχνία είναι τέχνη, προκαλεί τη σκέψη μας, την κριτική μας». *

Αν αναρωτιέστε που οφείλεται το big bang των ελληνικών blogs ίσως η παρακάτω έρευνα σας διαφωτίσει…

Γράφοντας για μια εμπειρία που φέρνει άγχος και ανησυχία, μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στη μείωση του στρες, καθώς αλλάζει τον τρόπο που ο εγκέφαλος χειρίζεται τα αρνητικά συναισθήματα, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα, που αναδεικνύει τη σημασία των ποιημάτων (ακόμα και αν είναι κακά!), αλλά και της συγγραφής ημερολογίου, για την ψυχική ισορροπία.
Ακόμα, η έρευνα διαπίστωσε ότι το γράψιμο είναι πιο αποτελεσματικό, όταν γίνεται με το χέρι και όχι με πληκτρολόγιο.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες, υπό το νευροεπιστήμονα Μάθιου Λίμπερμαν, ανακάλυψαν ότι η «μετάφραση» των συναισθημάτων σε λέξεις είναι συχνά καθαρτική εμπειρία γιατί βοηθά τον εγκέφαλο να ελέγξει τις περιοχές εκείνες, όπου συναισθήματα, όπως ο φόβος και η απέχθεια, γίνονται αντικείμενο επεξεργασίας. Η σχετική επιστημονική ανακοίνωση έγινε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, σύμφωνα με τους Times του Λονδίνου.

«Όταν οι άνθρωποι κάθονται να γράψουν κάτι, μπορεί να μην ξέρουν το γιατί, αλλά φαίνεται να έχουν όφελος», δήλωσε ο Λίμπερμαν. Η ανακάλυψη μπορεί να αποβεί χρήσιμη και σε θεραπευτικό επίπεδο, βοηθώντας, με το γράψιμο, τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τα άγχη, τις φοβίες ή το μετα-τραυματικό στρες τους.

Το «κέντρο κάθαρσης» του εγκεφάλου είναι μια περιοχή που αποκαλείται πλαγιοκοιλιακός προμετωπιαίος φλοιός και βρίσκεται δίπλα στο δεξιό κρόταφο. Όταν ενεργοποιείται, καταπιέζει τη δραστηριότητα στην αμυγδαλή, μια άλλη περιοχή του εγκεφάλου που επεξεργάζεται τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο φόβος.

Οι απεικονίσεις του εγκεφάλου με τομογραφίες μαγνητικού συντονισμού έδειξαν ότι το γράψιμο, ιδίως όταν αφορά τις εμπειρίες που φέρνουν άγχος και φόβο, ακόμα και στο προστάδιο όταν κανείς σκέφτεται τα λόγια που θα βάλει στο χαρτί, μπορούν να ενεργοποιήσουν το δεξιό πλαγιοκοιλιακό προμετωπιαίο φλοιό, που στη συνέχεια ελέγχει τα αρνητικά συναισθήματα. Ο Λίμπερμαν είπε ότι η όλη διαδικασία του γραψίματος λειτουργεί στην ουσία σαν ένας μηχανισμός αυτό-ρύθμισης και αυτό-ελέγχου των συναισθημάτων, χωρίς μάλιστα κανείς να το κάνει συνειδητά. Αρκεί κανείς απλώς να κάνει λόγια και μετά γραπτά τα αρνητικά συναισθήματά του.

Όπως είπε, τα ημερολόγια, που τόσοι άνθρωποι κρατάνε καθημερινά, ιδίως στην εφηβεία, «λειτουργούν πιθανότατα σαν μια μορφή καθημερινής (συναισθηματικής) ρύθμισης για αυτά τα άτομα». Σύμφωνα με το Λίμπερμαν, κατά πάσα πιθανότητα το όφελος είναι μεγαλύτερο όταν η γλώσσα που χρησιμοποιείται στο γράψιμο, είναι πιο αφαιρετική και λιγότερο ζωντανή και περιγραφική, γιατί στην τελευταία περίπτωση οι άνθρωποι τείνουν να ξαναζωντανεύουν την τραυματική εμπειρία, αντί να αποστασιοποιούνται από αυτήν.

Ελευθεροτυπία